MarkiewiczBŁOGOSŁAWIONY KS. BRONISŁAW MARKIEWICZ

„Polecam się modlitwie Drogiego Księdza, abym wkrótce został święty, gdyż takich potrzeba wszędzie a osobliwie Polakom…; Gdy brakuje świętych w narodzie, robi się ciemno w głowach ludzkich i ludzie nie widzą dróg, którymi im należy postępować.”

Cytat ten pochodzi z listu bł. Bronisława Bonawentury Markiewicza do swego przyjaciela ks. Władysława Sarny. 19 VI 2005 r. w Warszawie Kościół katolicki ukazał nam postać ks. Markiewicza jako wzór godny do naśladowania. Wydaje się, iż prośba ks. Markiewicza została spełniona.

Ks. Bronisław syn Jana i Marianny urodził się 13 VII 1842 r. w Pruchniku, w wielodzietnej rodzinie. Miał on czterech braci i sześć sióstr. Rodzice jego zadbali o to by czterech synów zdobyło gruntowne wykształcenie. Najstarszy, Michał był nauczycielem gimnazjalnym w Rzeszowie i Chyrowie. Napisał podręcznik do historii używany przez wiele lat w galicyjskich gimnazjach, a także opracował poczytne dzieło z zakresu nauk geograficznych. Władysław był wybitnym krakowskim prawnikiem, miłośnikiem tatr a także „prawą ręką” ks. Markiewicza w sprawach prawnych. Stanisław z kolei został handlowcem. Rozwinął działalność kupiecką na szeroką skalę. Wspomagał ks. Markiewicza finansowo, np. pokrył koszty druku książki pt. „Trzy słowa do starszych w nardzie polskim”. Najmłodszy z braci Dominik był dobrze zapowiadającym się adwokatem. Jednak zmarł w młodym wieku. Trzy spośród sześciu sióstr ks. Markiewicza Karolina, Cecylia i Domicela zmarły bardzo młodo. Natomiast Antonina, Paulina i Maria założyły rodziny i odznaczały się głęboką wiarą.

Bronisław Markiewicz po ukończeniu tzw. szkoły trywialnej w Pruchniku i przerwie w edukacji z powodów finansowych rodziców, został wysłany do przemyskiego gimnazjum. Tu odkrył swoją fascynację nauką. Jednak w tym czasie, młody gimnazjalista przeżył kryzys swej wiary.

3 V 1863 r. kiedy przygotowywał się do egzaminu maturalnego, jego kolego Józef Dąbrowski, opowiadał mu, iż spotkał „Młodzieńca” który przepowiadał przyszłe losy Polski. Mówił o tym, iż Polska otrzyma wolność. Wspominał także o pewnym kapłanie, który uda się na południe i spotka się z innym kapłanem. Powróci od niego i rozpocznie nowe wielkie dzieło, które przyczyni się do odrodzenia Polski. Markiewicz przejęty tym opowiadaniem postanowił wstąpić do seminarium. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury z wyróżnieniem, wstąpił do seminarium duchownego w Przemyślu. 15 IX 1867 r. przyjął święcenia kapłańskie i pracował jako wikariusz w Harcie (28 IX 1867 r. do 20 II 1870 r. ), a od 20 II 1870 r. do 30 IX 1873 r. jako wikary przy katedrze w Przemyślu. W latach 1873 -1874 studiował na Wydziale filozoficznym uniwersytetu we Lwowie i w latach 1874 -1875 w Krakowie, gdzie przygotowywał się do pracy nauczyciela gimnazjalnego. Jednak studiów nie ukończył. Od 1875 r. do 1876 r. był ekspozytem przy kościele w Gaci oraz proboszczem , następnie został przeniesiony na probostwo do Błażowej. Prowadził również regularnie wykłady w seminarium przemyskim ,do którego przeniósł się 15 XI 1884 r. i pracował tam do 10 XI 1885 r. Wykłady z teologii pastoralnej nie były jego jedynym zajęciem. Pełnił tam również funkcję prefekta kleryków, spowiednika sióstr i kapelana więzienia. Jego praca duszpasterska polegała na trosce o ubogich. Zakładał liczne stowarzyszenia pomagające najbiedniejszym, organizował świetlice, czytelnie oraz prowadził katechizację nie tylko dzieci i młodzieży, lecz także dorosłych. W 1885 r. realizując ukryte pragnienia wyboru stanu zakonnego, ks. Markiewicz wyjechał do Włoch i wstąpił do zgromadzenia salezjanów i rozpoczął nowicjat. Po nim złożył na ręce ks. Jana Bosko śluby zakonne (25 III 1887 r.). Pracował tam w różnych placówkach salezjańskich, jako wykładowca teologii moralnej w salezjańskich seminariach i nowicjacie, czy jako kapelan sióstr zakonnych oraz spowiednik. W roku1892 powrócił do Galicji i objął parafię w Miejscu, które na jego prośbę nazwano Miejscem Piastowym. Punktem zwrotnym w jego była wizytacja kanoniczna ks. Mojżesza Veronesiego po której ks. Markiewicz postanowił realizować własną wizję życia zakonnego.

Po odłączeniu się od salezjanów, ks. Markiewicz czynił starania o zatwierdzenie kościelne rodzącej się wspólnoty zakonnej. Przedłużające się formalności skłoniły go do założenia świeckiej organizacji pod nazwą Towarzystwo „Powściągliwość i Praca”. Pierwszy zjazd założycielski tej organizacji odbył się 1 V 1898 r. Wtedy grupa członków Towarzystwa wybrała jednogłośnie przełożonym Towarzystwa ks. Bronisława . Na tą działalność oraz na rozpoczęcie starań o zatwierdzenie zgromadzenia zakonnego, początkowo wyrażał zgodę ordynariusz w Przemyślu bp Łukasz Solecki.. Rok później tj. 31 sierpnia 1899 założyciel Towarzystwa „Powściągliwość i Praca” ponownie zwrócił się z prośbą do bpa Soleckiego, aby ten poparł starania o założenie nowej rodziny zakonnej. Za wstawiennictwem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Wiednia ambasador austriacki uwierzytelniony przy Watykanie, na wyraźną prośbę ks. Markiewicza przedstawił w Rzymie podanie o założenie nowej rodzinny zakonnej. Rzym był przychylny tej prośbie pod warunkiem jednak, iż poprze ją ordynariusz przemyski. W liście z dnia 14 IX 1899 r. bp Łukasz Solecki podtrzymał swoje stanowisko, zezwalając na działalność Towarzystwa „Powściągliwość i Praca” jednak nie jako zgromadzenia zakonnego, lecz stowarzyszenia pobożnego. Decyzję swą uzasadnił tym, iż do założenia nowej rodziny zakonnej brakuje ks. Bronisławowi Markiewiczowi odpowiednich warunków zgodnych z prawem kościelnym. Odpowiedź ordynariusza w tej sprawie była zaskoczeniem dla ks. Markiewicza.

Po śmierci bpa Łukasza Soleckiego nowym ordynariuszem w Przemyślu został bp Józef Sebastian Pelczar. Od początku swojego urzędowania starał się nakłonić ks. Markiewicza, aby ten powrócił do swojej macierzystej salezjańskiej wspólnoty. W dniu 14 IV 1901 r. wezwał go do siebie i przedstawiał swoją opinię, której jednak ks. Markiewicz nie podzielał. Dlatego też proszono go aby nie używał nazwy salezjanie w stosunku do swego Towarzystwa. Podporządkował się tej prośbie. 27 VI 1902 r. nazwał swą organizację Towarzystwem św. Michała Archanioła. Różnego rodzaju trudności utwierdziły ks. Markiewicza w przekonaniu, że to jego osoba jest główną przyczyną niepowodzeń w zatwierdzeniu świeckiego Towarzystwa jako zgromadzenia zakonnego. W latach następnych zauważa się znaczny rozwój Towarzystwa. Powstają nowe ośrodki wychowawcze: Pawlikowie (1903 r. ), Zborów koło Tarnopola (1905), Skomorochy, k. Stanisławowa (1906), Wilno (1906), Lublin (1906). Zabiegi ks. Markiewicza dotyczące zatwierdzenia zgromadzenia nie ustawały. Ostatnią prośbę do Rzymu wystosował 4 XII 1911 r. Odpowiedzi jednak nie otrzymał. Po krótkiej chorobie zmarł 29 I 1912 r. na plebanii, w Miejscu Piastowym. Po jego śmierci, dalsze losy wspólnoty, którą założył potoczyły się drogą, która znalazła swój finał w zatwierdzeniu kościelnym zgromadzenia.

29 IX 1921 r. w miejscu Piastowym odbyła się uroczystość powiązana z odczytaniem dekretu powołującą nową wspólnotę zakonną. Dekret ten wydał bp krakowski Adam Sapieha. 12 X 1921 r. nowo powstałą wspólnotę przyjął do swej diecezji przemyskiej bp Sebastian Pelczar. Nie można tu zapomnieć, iż jednocześnie tworząc męską wspólnotę zakonną, ks. Markiewicz dawał podwaliny pod żeńskie zgromadzenie. Tu najwierniejszą jego współpracownicą okazała się współzałożycielka Michalinek s. Anna Kaworek.

Proces beatyfikacyjny

W dniu 16 I 1958 r. w Kurii Biskupiej w Przemyślu rozpoczął się proces beatyfikacyjny ks. Bronisława Markiewicza. Z ramienia zgromadzenia zajmował się nim ks. Walerian Moroz i trwał on do 27 IV 1963 r. Wówczas akta procesowe przekazano do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie. Tam 9 maja tego roku nastąpiło uroczyste rozpoczęcie procesu na szczeblu apostolskim. W 1968 r. przygotowano tzw. „Kopię publiczną akt procesowych”, oraz opinię cenzorów teologów na temat pism ks. Markiewicza. W 1976 r. zostało przygotowane „Summarium”Jest to zbiór relacji świadków pamiętających ks. Bronisława Markiewicza. W tym samym roku dołączono tzw. „Zbiór dokumentów pozaprocesowych” . Rok później przedłożono „Listy postulacyjne” zawierały one prośby od biskupów i wybitnych przedstawicieli Kościoła w Polsce, o rychłą beatyfikację ks. Bronisława Markiewicza. Takie listy napisali m.in. Stefan kardynał Wyszyński, Karol kardynał Wojtyła i inni. W 1981 r. swoje uwagi przygotował promotor wiary i przedłożył je Kongregacji. Nowym etapem procesu był rok 1984 r. Wówczas, po zmianie przepisów związanych z procesami beatyfikacyjnymi, Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych mianowała 12 kwietnia o. Ambrożego Eszera, odpowiedzialnym za prace procesu. On wraz z ks. Leonardem Flisikowskim przygotowali swoje spostrzeżenia, na które został udzielona odpowiedź przez ks. Marian Babulę, michalitę. Także w tym samym czasie odpowiedziano na pytania promotorowi wiary. Po przygotowaniu wszystkich dokumentów procesowych i po głębokiej ich analizie komisje watykańskie orzekły heroiczność cnót ks. Bronisława Markiewicza.

Dekret ten został uroczyście ogłoszony, w obecności papieża Jana Pawła II, 2 VII 1994 r. Dziesięć lat później, tj. 20 XII 2004 r. został uroczyście promulgowany dekret o cudzie przypisywanym ks. Markiewiczowi. Cud taki miał miejsce w Toruniu. Jeden z kapłanów -michalita, ks. Roman Włodarczyk po ciężkiej chorobie udaru mózgu odzyskał cudownie zdrowie. Ogłoszenie dekretu definitywnie zakończyło prace procesu beatyfikacyjnego.

19 VI 2005 r. na placu Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie odbyła się uroczysta beatyfikacja założyciela wspólnot michalickich, ks. Bronisława Bonawentury Markiewicza. Dekret beatyfikacyjny w imieniu papieża Benedykta XVI odczytał kardynał Józef Glemp.

 

ANNA KAWOREK

Służebnica Boża, współzałożycielka i pierwsza matka generalna Zgromadzenia Sióstr św. Michała Archanioła, opiekunka sierot i biednych dziewcząt. Urodziła się 18 czerwca 1872 r. w Biedrzychowicach k. Głogówka w sześcioosobowej wówczas rodzinie Franciszka Kaworka – ekonoma majątku i Franciszki z Langerów. Miała siostry: Konstancję, Albinę, Annę, Bertę, Franciszkę i brata Wincentego. Ukończyła szkołę elementarną i w Ujeździe 6-letnią szkołę średnią w języku niemieckim.

Mając 21 lat usłyszała od salezjańskiego kleryka Piotra Sikory, że na Podkarpaciu ks. Bronisław Markiewicz tworzy zgromadzenie zakonne, zadecydowała o wstąpieniu do niego. Przyjechała 25 lutego 1894 r. do Miejsca Piastowego k. Krosna do zgromadzenia ks. B. Markiewicza, jako kandydatka na salezjankę.

W 1897 r. wspólnie ze siostrami zaczęła tworzyć Zakład Wychowawczy w Miejscu dla dziewczynek – sierot. Zbudowano wtedy dom drewniany dla 100 sierot. Gdy w czasie wizytacji w czerwcu 1897 r., stwierdzono, że Miejsce Piastowe nie nadaje się do prowadzenia zakładu wychowawczego, ze względu na ciężkie warunki materialne, ks. Markiewicz dla ocalenia dzieła podjął decyzję zbudowania domu murowanego, oraz odłączenia się od salezjanów i utworzenia nowej rodziny zakonnej, opartej na pierwotnej regule ks.Jana Bosko. Po dziesięciodniowych rekolekcjach prowadzonych przez ks. Markiewicza w dniu 5 marca 1898 r. w grupie 6 sióstr Anna składa pierwsze prywatne śluby, na okres trzech lat, a 1 listopada tegoż roku prywatne śluby wieczyste. Pomagała wydawać w Miejscu Piastowym czasopismo Powściągliwość i Praca oraz zajmować się sierotami. Należała do Towarzystwa Powściągliwość i Praca, które otrzymało dwukrotnie błogosławieństwo Ojca Świętego Leona XIII 16 listopada 1898 r. i 24 kwietnia 1899 r.

2 listopada 1898 r. Anna zostaje wybrana przełożoną tworzącej się żeńskiej wspólnoty zakonnej i zarządza nią przez 38 lat, czyli do końca swego życia, według reguły zakonnej napisanej przez ks. Bronisława Markiewicza. W 1902 r. na życzenie Anny ,ks. Markiewicz wystosował do biskupa pisemną prośbę o zatwierdzenie kongregacji żeńskiej, ale otrzymał odmowę.

Od 1903 r. nowe siostry składały śluby na ręce siostry Anny. W tym roku ks. Markiewicz przyjął za patrona dla swoich dzieł św. Michała Archanioła. Siostry ze względu na brak zatwierdzenia tej zakonnej wspólnoty, nie mogły nosić ubioru zakonnego. Chodziły one aż do chwili zatwierdzenia przez władzę kościelną (1928 r.) w czarnych sukniach i chustach.

W 1898 r. Anna tworzy Zakład Wychowawczy w Miejscu Piastowym dla dziewcząt-sierot, a w dwa lata później organizuje ochronkę dla dzieci na wsi i podejmuje opiekę nad chorymi. Bp Józef Sebastian Pelczar w czasie wizyt wspierał dzieło s. Anny i udzielał zezwolenia na zbieranie składek na wygodniejszy dom dla sierot. 3 lipca 1904 r. przeżyła s. Anna tragedię, czyli pożar domu drewnianego dla sierot.

Mimo że choroba i śmierć ks. Markiewicza (29 stycznia 1912 r.) była kolejnym ciosem dla Anny, która nie tylko podjęła się kierownictwa nad dziełem założyciela, ale rozpoczęła budowę domu zakonnego w Miejscu Piastowym. W 1913 r. zaczęła gromadzić materiały. Prace przygotowawcze przerwane zostały przez I wojnę światową, którą Anna przetrwała wraz ze siostrami i z dziećmi w Miejscu Piastowym i Pawlikowicach. Dopiero w 1923 r. na nowo przystąpiła do budowy. 29 września 1925 r. zorganizowała uroczyste poświęcenie kaplicy w nowym domu, a od listopada 1927 r. zamieszkała wspólnie z siostrami, wychowankami i sierotami.

Prof. Bartłomiej Groch z Przemyśla, który pragnął pomóc Annie wyszedł z propozycją utworzenia świeckiego stowarzyszenia wychowawczyń, w którym podtrzymywane by były idee wychowawcze ks. Bronisława Markiewicza. 12 sierpnia 1923 r. utworzono Stowarzyszenie Niewiast im. ks. Bronisława Markiewicza zatwierdzone przez Starostwo we Lwowie. Przewodniczącą Stowarzyszenia wybrana została Anna. Funkcję tę pełniła przez cały czas istnienia do 1928 r. podtrzymując we wszystkich niezachwianą wiarę w zatwierdzenie kościelne. Ponowne starania o zatwierdzenie podjęła, gdy rządy w diecezji przemyskiej objął ks. bp Anatol Nowak z Kańczugi, późniejszy rektor Wyższego Seminarium w Krakowie. W załatwieniu tej sprawy korzystała z pomocy ks. Antoniego Sobczaka, generała michalitów oraz ks. prof. Jana Rotha, jezuity, który poprawił Konstytucje zgodnie z wymogami prawa kanonicznego.

Ks. bp Anatol Nowak osobiście poparł tę sprawę u Ojca św. Piusa XI, który 20 kwietnia 1928 r. zatwierdził w Rzymie nową rodzinę zakonną pod urzędową nazwą: Towarzystwo Sióstr św. Michała Archanioła. Wiadomość tę otrzymały siostry 7 maja 1928 r., a uroczyste promulgowanie dokonane przez ks. bp. A. Nowaka odbyło się w Miejscu Piastowym 21 sierpnia 1928 r. i tego dnia odbyły się wybory do Rady Generalnej Towarzystwa Sióstr, Annę wybrano Matką Generalną. Matka Generalna Anna wraz z innymi siostrami przeżywała uroczystość obłóczyn zakonnych i rozpoczęcia kanonicznego, dwuletniego nowicjatu. 29 września 1930 r. odbyła się pierwsza profesja zakonna, którą złożyła w grupie 64 sióstr, a w trzy lata później profesję wieczystą, którą okupiła kolejnym cierpieniem: zachorowała i nie mogła brać udziału we wspólnej uroczystości. Złożyła profesję wieczystą w obecności kapłana i sióstr w swoim pokoju.

Zmarła w Miejscu Piastowym 30 grudnia 1936 r. w godzinach rannych. Pogrzeb odbył się 2 stycznia 1937 r. przy licznym udziale księży, sióstr, dzieci i gości. Spoczęła w grobowcu obok swej rodzonej siostry Franciszki – zmarłej w 1935 r. dyrektorki Domu Zakonnego.

2 grudnia 1993 r. w Przemyślu został rozpoczęty proces kanonizacyjny przez arcybiskupa Józefa Michalika. 14.03.1997 r. po ekshumacji jej trumna została przeniesiona do krypty w domu macierzystym Zgromadzenia w Miejscu Piastowym. Po zakończeniu procesu na szczeblu diecezjalnym, 30 grudnia 1997 r. otwarto proces kanonizacyjny w Rzymie.

Modlitwa o beatyfikację Służebnicy Bożej Matki Anny Kaworek

Boże w Trójcy Jedyny, uwielbiamy Cię za dar Twojej pokornej Służebnicy Matki Anny Kaworek, której serce rozmiłowane w Tobie rozpaliłeś ogniem miłości do dziecka biednego i wszystkich potrzebujących oraz dałeś Jej moc wiernego trwania pośród przeciwności. Racz ukazać przez nią potęgę Twojej dobroci i miłości, i obdarzyć Ją chwałą ołtarzy. Przez Jej wstawiennictwo udziel nam łaski … o którą prosimy Cię z ufnością. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.