Modlitwa powszechna (zwana też Modlitwą Wiernych) pojawiła się w liturgii na Soborze II (1962-1965). Modlitwa ta odczytywana jest na samym końcu Liturgii Słowa, kapłan czyta wprowadzenie, następnie diakon, lektor bądź osoba świecka odczytuje intencje (najmniej 4, ale nie więcej niż 6, w przypadku bardzo krótkich intencji może być ich 8) oraz znów kapłan czyta podsumowanie.

Modlitwa Wiernych musi być zawsze prośbą, ale nie wolno w niej używać cytatów, przepraszać ani uwielbiać. Prośby nie mogą również nikogo obrażać np.: Módlmy się o dar mądrość dla polityków, aby lepiej rządzili państwem (proszę się nie śmiać, gdyż i takie się zdarzały), zamiast tego możemy napisać: Módlmy się o pogłębienie darów Ducha Świętego dla rządzących państwem, aby jeszcze lepiej sprawowali swój urząd (druga intencja wyraża dokładnie to samo co pierwsza, ale nie sugerujemy iż politykom brakuje daru mądrości oraz nie piszemy że źle rządzą państwem). Podczas pisania próśb, należy bardzo ostrożnie dobierać słowa, tak aby nikt nie poczuł się urażony. Muszą być zwięzłe, oraz wyrażać błaganie całej wspólnoty.

Serie próśb (ogólnie mówiąc: od ogółu do szczegółu):

1. W intencji Kościoła (Módlmy się o jedność kościoła na całym świecie)
2. Za rządzących państwami i o zbawienie całego świata (Módlmy się o pogłębienie darów Ducha Świętego dla rządzących państwem, aby jeszcze lepiej sprawowali swój urząd)
3. Za ludzie dotkniętych różnymi trudnościami (Módlmy się o zdrowie dla N.N.)
4. Za żyjących, za zmarłych (Módlmy się o Boże łaski dla nowożeńców, Módlmy się o radość życia wiecznego dla świętej pamięci N.N.)
5. Za miejscową wspólnotę (Módlmy się za nas tu zgromadzonych, abyśmy jeszcze pełniej przeżywali tę Eucharystię)

Formy intencji (ogólna zasada: im prostsze, tym lepsze):

1. Módlmy się za …, aby….
2. Módlmy się aby…. / Módlmy się ….
3. Módlmy się za ….

Po każdej prośbie, następuje aklamacja. Jest to krótkie zdanie, czytane bądź śpiewane.
Najczęstsze formy aklamacji:

1. C: Ciebie prosimy. W: wysłuchaj nas Panie.
2. Chwila ciszy